Archiwum
Właściwie to powinno być: MOJA WALIZKA...
Kategorie: Wszystkie | Dzień po dniu | Listy od... | Obejrzałem | REKLAMA | Z lamusa
RSS
poniedziałek, 27 lutego 2006

          

I już po igrzyskach. W drodze do Gdyni słuchałem transmisji z ceremoni ich zakończenia. Przypomniała mi się przy okazji letnia olimpiada w Montrealu. Po raz pierwszy oglądana niemalże od deski do deski. Zdziwiłem się jak wiele rzeczy pamietam z tamtego okresu. Łącznie z z ceremonią zakończenia właśnie. Pamiętam dokładnie zmagania w Montrealau i niemalże wszystkie wyniki dwa lata wcześniejszych mistrzostw świata w piłce nożnej. Może dlatego, że to wszystko było pierwsze, więc szczególnie głęboko przeżywane? Tyle innych olimpiad potem było, tyle ważnych meczów, że zrobił się z tego jeden wielki kogel-mogel, informacyjny szum, z którego niczym rodzynki z ciasta, wyłuskuję czasem pojedyńcze wydarzenia. Trochę żal.

W sobotę wybrałem sie do kina na „Good night, good luck”. Ostrzyłem sobie zęby na opowieść o zmorach dręczących Amerykanów w dobie mc-carthyzmu, ale bardzo blado to wszystko wypadło. Dziwię, ze film został nominowany aż do sześciu Oskarów. Oskary są jednak nagrodami amerykańskimi, a dla tego narodu jest to film byc może ważny i odkrywczy. My, wychowani na kinie moralnego niepokoju oraz na rozliczeniowych obrazach naszych (i nie tylko) reżyserów, mający w pamięci czasy gdy odwagą była nie tylko krytyka władzy lecz w ogóle wspominanie o tematach tabu (Katyń, Piłsudski, 17 września i.t.p.) jakoś bardziej angażowaliśmy się emocjonalnie w losy „Człowieka z marmuru”, albo synów „Matki Królów” niż mało przekonująco pokazane rozterki dziennikarza, który odważył się przeciwstawić wszechwładnemu, wydawałoby się senatorowi. Co najmniej kilkanaście osób opuściło salę kinową i chociaż ja z założenia nigdy tego nie robię, to wcale im się nie dziwię.

Tradycyjnie nocny odcinek podróży do Gdyni poświęcam na słuchanie „Dobronocki” – autorskiej audycji Grażyny Dobroń. Dziennikarka jednak wyjechała na jakiś czas i zastępuje ją Dariusz Bugalski. Daj Boże, żeby wróciła zanim audycje zdejmą z anteny. Nie wiem czy owo zastepstwo pani Grażyna załatwiła sobie sama, czy też zostało wyznaczone odgórnie przez szefostwo redakcji. Z każdym tygodniem (trzecim już chyba z kolei) sprowadza ono tę audycję na coraz niższy poziom juz nie tyle po równi pochyłej co wręcz w przepaść.

„Czy istnieje coś takiego jak porozumienie między kobietą i mężczyzną? Niektórzy na tak postawione pytanie wybuchają śmiechem. Inni twierdzą, że oczywiście tak. Razem z naszym gościem, panią Bogną Szymkiewicz Kowalską, która jest psychologiem, chciałbym Państwa zaprosić do rozmowy na ten temat.” Taki był wstęp do wczorajszego programu. Temat samograj. Zdawałoby się, ze trudno go zepsuć. Jak jednak prowadzić rozmowę kiedy partnera do rozmowy brakuje? Redaktor, podobnie jak w poprzednich programach, sprawiał wrażenie jakby temat był mu zupełnie obcy. Przyszedł odwalić dyżur w redakcji, bo mu kazano. Niemal wszystkie uwagi słuchaczy komentował sakramentalnym „dziękuję” i odłożeniem słuchawki. Ani słowa komentarza czy zgadza się, czy też nie z opinią rozmówcy, żadnej próby polemiki. Czasem, jakby zażenowany własną niemocą pytał niesmiało panią psycholog: „To może ty coś powiesz?”. Na takim poziomie to można prowadzić radio podwórkowe albo rozgłośnię w domu wczasowym, ale nie program w ambitnej stacji ogólnopolskiej. Odnosiłem wrażenie, że wystarczyło po ogłoszeniu tematu w słowie wstępnym, oddać audycję w ręce pań telefonistek, które puszczałyby wypowiedzi poszczególnych słuchaczy na antenę, a redaktorowi dać wolne, by audycja nabrała rumieńców i ożywiła się starciem rozmaitych poglądów zamiast być zapisem katorgi przymuszonego do nielubianej roboty dziennikarza. Aż prosi się o cytaty, lecz nie w głowie było mi je podczas jazdy zapisywać. Być może to Grażyna Dobroń ustawiła poprzeczkę wysoko i prawem kontrastu obecny poziom wydaje się mierny. Tyle tylko, ze niemoc albo lenistwo redaktora prowadzącego było momentami wręcz żenujące i kontrast pozostałby nawet przy poprzeczce ustawionej daleko niżej. Program ostatni jak i ten sprzed dwóch tygodni (ubiegłotygodniowego nie słyszałem) były takim samym gadaniem dziada do obrazu (t.j. słuchaczy do redaktora) i ratował je tylko temat owej quasi-rozmowy oraz odbiorcy, którzy jak zwykle nie zawiedli i swoją aktywnością dociągnęli ten wózek do drugiej w nocy.

Już miałem na tym zakończyć, ale przypomniała mi się jeszcze scena z dzisiejszych „Wiadomości”. Para prezydencka wsiada do samolotu przed jakąś podróżą zagraniczną. Wchodzą po schodkach żegnani przez delegację odprowadzających, a Pierwsza Dama oprócz torebki dzerży w ręce plastikową torbę z nadrukiem „Galerii Centrum”. Ja w podobnej reklamówce z nadrukiem „Żabki” niosę czasem z domu do bagażnika auta buty na zmianę albo kanapki na podróż wraz z zakupami na śniadanie. Czasem też wynoszę z domu puste butelki po piwie kiedy już trochę się ich nazbiera. Nie wiem co niosła Pani Prezydentowa. Może szpileczki, może bułki z salami? Nie mogę jednak oprzeć się wrażeniu, że istnieje drobna różnica między moim wynoszeniem walizek na parking przed blokiem, a wybieraniem się w podróż przez głowę państwa. Czy Pani Prezydentowa nie ma jakiegoś małego, gustownego kuferka na drobiazgi nie mieszczące się w torebce? Sprzedają takich pełno w sklepach z walizkami. A jeżeli jednak woli palstikowe reklamówki, to czy nikt ze „świty” nie mógł jej przejąć przynajmniej na czas oficjalnego pozegnania? Niby drobiazg, ale jakoś głupio.

Gdynia, 27.02.2006; 22:25

22:43, searover
Link Komentarze (4) »
niedziela, 26 lutego 2006

Hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau i.t.d. aż do rana.

01:20, searover
Link Komentarze (2) »
sobota, 25 lutego 2006

              

Najbardziej żałuję, że tego biegu nie oglądałem. Ale to może i lepiej, bo pisałem juz kiedyś o dziwnej korelacji miedzy oglądaniem przeze mnie transmisji sportowych, a porażkami naszych reprezentantów. Włączyłem telewizor, kiedy po włączeniu radia usłyszalem o medalu. Załapałem się na końcówkę transmisji. I wzruszyłem sie bardzo widząc łzy dojrzałego mężczyzny, w którego mało kto juz wierzył, i który tym biegiem zegnał się z igrzyskami i zapewne ze swoimi, pielęgnowanymi od lat marzeniami. Złapał je, zrealizował przysłowiowym rzutem na taśmę. Dużo się mówi o komercjalizacji w sporcie, o smierci pieknych idei, lecz kiedy patrzyło się na łzy naszego bohatera, wiara w piękno sportowej rywalizacji tylko sie umocniła.

A ja cóż... Słowo się rzekło, będę w nocy szczekać. Oby tylko sąsiedzi nie wezwali policji J A teraz do roboty, bo wcale nie miał to byc olimpijski poranek. Poranek pochmurny, a taki piękny.

Szczecin, 25.02.2006; 11:45 LT

  

11:47, searover
Link Komentarze (4) »

              

Cóż za brak konsekwencji! Napisałem wczoraj: „kibicowanie ma to do siebie, że zawsze doszukuje się minimalnych chociażby szans na dobry wynik i podtrzymuje nadzieję do końca.” W tym samym tekście stwierdziłem także: „Nasi reprezentanci powrócą z igrzysk bez żadnego trofeum.” Zgrzeszyłem przeciwko żelaznemu kodeksowi kibica. Przeciwko temu, co sam o kibicowaniu napisałem. Straciłem wiarę – przyznaję. Dziś pozostaje mi tylko odszczekać : hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau! Mam nadzieję, że zostanie mi wybaczone. Gotów jestem szczekać do rana jeśli trafić by sie nam miał jeszcze medal dla Tomasza Sikory jutro. Jakże miło! Przyzwyczailiśmy się przez ostatnie lata, że zimą jesli nie Małysz to nikt. Małysz zaś, nie ujmując mu nic z jego chwały, ląduje coraz bliżej, więc wydawało się, że pozostanie przykry niedosyt.

Podróż samochodem wzdłuż wybrzeża pokazała mi dziś dwie odmienne Polski. Na Kaszubach wciąż jeszcze sporo śniegu, natomiast im bliżej Szczecina tym barziej czuć stojącą za progiem wiosnę. Co prawda za progiem, a ściślej tuż za niemiecką granicą czai się także ptasia grypa, ale czasem odnoszę wrażenie, że realne zagrożenie jest nieporównywalnie mniejsze od katastroficznej wizji lansowanej w mediach. Szczególnie jeśli zestawi się śmierć siedemdziesięciu osób na całym swiecie ze smiercią milionów w wyniku AIDS, zawałów serca albo wypadków samochodowych.Tamte śmierci wydają się jednak tak banalne, że tytuły nie przyciągnęłyby czytelników, widzów, słuchaczy.

Przed domem przykra niespodzianka. Nie pasuje klucz do drzwi na klatke schodową. Widocznie wspólnota zdecydowała się na wymianę zamka. Nie yło mnie dwa tygodnie, to nie wiedziałem. Trzeba było domofonem obudzić któregoś z sąsiadów. O wpół do pierwszej w nocy.

A teraz do łóżka. I nie zamierzam wstać w sobote zbyt wcześnie J

Szczecin, 25.02.2006; 01:50 LT

 

01:47, searover
Link Komentarze (1) »
piątek, 24 lutego 2006

                      

Nawet nie zjadłem dużo pączków. Cztery zaledwie. Jak na tłusty czwartek to wynik raczej mizerny. Za to po raz pierwszy odkąd pamietam nie musiałem stać po pączki w kolejce.

Nie zdążyłem do domu na główne wydanie „Wiadomości”. Dopiero z „Panoramy” dowiedziałem się o katastrofie w Moskwie. Wyjątkowa to chyba zima pod wzgledem zawalonych konstrukcji i to nie tylko w uboższych krajach lecz także i na bogatym Zachodzie. Coś chyba nie jest w porządku. Czy to aby nie ogromna, zbiorowa  pomyłka architektów końcówki XX wieku? Opady przecież wcale rekordowe nie były. Może ktoś niedoszacował ciężar zalegajacego sniegu? Może inwestorzy zaoszczędzili na jakości materiałów? A może teoria nie odpowiada rzeczywistości? Trudno mówić o nieszczęśliwym zbiegu okoliczności gdy ogromne budowle jak Europa długa i szeroka rozwalają się niczym konstrukcje z klocków budowane przez młodszych przedszkolaków. Może trzeba wrócić do mądrości naszych przodków, którzy nader rzadko decydowali sie na płaskie dachy?

Jagna Marczułajtis nie zdobyła medalu, więc spełnia się nie tyle czarny, co realny scenariusz. Nasi reprezentanci powrócą z igrzysk bez żadnego trofeum. Takie jest nasze miejsce w szeregu, ale kibicowanie ma to do siebie, że zawsze doszukuje się minimalnych chociażby szans na dobry wynik i podtrzymuje nadzieję do końca. Jeszcze trochę i zaczniemy odliczać dni do piłkarskich mistrzostw świata i znów będziemy mierzyć w medale dopóki bolesny kopniak nie przywróci nas do rzeczywistości.

Kilka tygodni temu oglądałem w telewizji film o matce walczącej, bez powodzenia, o prawo do wychowywania własnego dziecka. Mimo, ze oparty na wydarzeniach autentycznych, sprawiał wrażenie koszmaru opowiadanego przez człowieka z chorą wyobraźnią. I oto w dzisiejszej „Panoramie” donieśli, że w majestacie sądu odebrano dziecko matce tylko dlatego, że jest gimnazjalistką, a jej rodzina jest dość biedna. Być może rzeczywiście dziecko bedzie miało lepiej w rodzinie zastepczej. Ale czy jednorazowe pieluchy i klocki Lego sa w życiu malucha najważniejsze? Być może po jakimś czasie rzeczywiście okazałoby się, że młodociana matka jednak zaniedbuje dziecko. Ale czy na prawdę nie można było dać jej szansy? Przecież tyle innych, głodnych i zaniedbanych dzieci dookoła, ktorych nikt rodzicom nie odbiera. Kurator czy ktoś taki mógł przecież obserwować na przykład przez rok jak dziewczyna daje sobie radę. Odebrać zawsze by się zdążyło. Cóż, „durne prawo ale prawo”. Siecze dookoła aż wióry sie sypią. Tylko dlaczego durnota zawsze musi wygrywać z mądrością. Może złe jest przysłowie nakazujące mądremu ustępować głupiemu? Do czego bowiem dojdziemy, jeżeli z całą powagą będziemy sądzić matkę dziewczyny zamordowanej przez zboczeńca, który zażądał siedemdziesięciu tysięcy złotych zadośćuczynienia, ponieważ poczuł się obrażony jej wypowiedzią. Tu już nawet nie chodzi o skruchę (a raczej jej brak). Ileż trzeba mieć tupetu, jakimż trzeba być bezczelnym i bezdusznym typem, żeby zamiast prosić o wybaczenie, żądać od zrozpaczonej matki odszkodowania za rzekome straty moralne. A gdzie odszkodowanie dla owej kobiety, której ten bandyta zamordował córkę? Kobiecina nawet pewnie nie miała głowy aby onie wystąpić. Zresztą i tak by nie dostała ani grosza, nawet gdyby wygrała, bo zabójca siedzi w więzieniu i pieniędzy nie posiada. Z tego też powodu proces matki z powództwa mordercy jej córki odbędzie sie na koszt państwa. No, może nie zupełnie, bo jeśli kobiecina przegra, to sąd zapewne na nią sceduje pokrycie kosztów. A że przegra to jestem niemal całkowicie pewien, bo z prawem niemal zawsze tak bywa.

Gdynia, 23.02.2006;  23:55 LT

00:05, searover
Link Komentarze (5) »
 
1 , 2 , 3 , 4